Herinneringen van een 6 jarig meisje

Ik weet nog dat het niet koud was, het was het najaar van 1944. Ik had twee jasjes, één heel warm van bont en bruin van kleur, de andere was geruit met een blauwfluwelen kraag. Ik moest een jas afgeven aan een meisje dat geen jas had en dat werd de blauwe jas omdat het koud zou worden en ik meer had aan de bruine. Blijkbaar heel ingrijpend, want ik herinner het me als de dag van gisteren. In de loop van de zes weken dat we over Duitsland naar Groningen liepen, werd het kouder en mijn moeder zei dat ik verstandig was geweest.
Ik weet ook nog dat we afscheid moesten nemen van onze hond en dat de twee Duitsers die tijdens de bezetting ingekwartierd waren, ons uitzwaaiden en beloofden voor alles te zorgen.
De eerst overnachting was in Siebengewald, vlak aan de Duitse grens op een boerderij. Mijn opa was daar ook nog bij ons. We sliepen in een soort goot waar de koeien, wanneer ze op stal staan, hun behoeften in doen. Er lag stro in en daar lagen wij op.
Mama werd altijd apart opgevangen, want ze was in verwachting en had bovendien een open been. Ze had erg veel pijn, dat zag ik wel, maar klaagde nooit. Ze werd vervoerd op een oude mestkar, waar de ton vanaf was gehaald. Ik vond dat het stonk en het was allesbehalve comfortabel.

Lees meer